جامعه کارگری ایران به دلیل شکافی عمیق و مزمن میان حداقل دستمزد و هزینههای زندگی، به نقطه بحرانی رسیده است. در شرایطی که حقوق فعلی کارگران تنها کفاف تأمین حدود یکسوم هزینههای یک زندگی حداقلی را میدهد، میلیونها نفر مجبور به گرفتن وامهای متعدد و کار در چند شیفت شدهاند. این راهحلها نهتنها مشکلاتی مانند تأمین خوراک، مسکن و درمان را حل نکرده، بلکه کارگران را در یک دور باطل از بدهی گرفتار ساخته است.