صفحه نخست / اخبار اقتصادی

تأمین مالی صنایع؛ مسیری سخت برای توسعه و تولید

کد نوشته: 380681

زهرا شریفی

۱۶ بهمن ۱۴۰۴

55 بازدید

۰

نرخ سودهای پنهان؛ چگونه هزینه‌ تأمین مالی، نفس صنایع ایران را گرفت تأمین مالی که باید موتور محرک تولید باشد، این روزها به “تنگنای اصلی” بنگاه‌های اقتصادی تبدیل شده است. بسیاری از صنایع کشور برای فرار از توقف تولید و تأمین سرمایه در گردش، مجبور به پذیرش وام‌هایی شده‌اند که هزینه‌های واقعی آن‌ها با آمارهای […]

نرخ سودهای پنهان؛ چگونه هزینه‌ تأمین مالی، نفس صنایع ایران را گرفت

تأمین مالی که باید موتور محرک تولید باشد، این روزها به “تنگنای اصلی” بنگاه‌های اقتصادی تبدیل شده است. بسیاری از صنایع کشور برای فرار از توقف تولید و تأمین سرمایه در گردش، مجبور به پذیرش وام‌هایی شده‌اند که هزینه‌های واقعی آن‌ها با آمارهای رسمی فرسنگ‌ها فاصله دارد.

نرخ ۲۳ درصدی یا ۴۰ درصدی؟ واقعیت پشت پرده تسهیلات

اگرچه در بخشنامه‌های بانکی، نرخ سود تسهیلات ۲۳ درصد اعلام می‌شود، اما حقیقت در ترازنامه‌های مالی صنایع چیز دیگری است. وجود الزامات جانبی مانند بلوکه شدن بخشی از وام نزد بانک، باعث شده تا نرخ مؤثر تأمین مالی به طور میانگین به ۳۶ درصد و در برخی موارد به بیش از ۴۰ درصد برسد. این هزینه‌های سنگین، عملاً سود عملیاتی صنایع را بلعیده و آن‌ها را در تله بدهی گرفتار کرده است.

تأمین مالی برای بقا، نه برای توسعه!

نکته نگران‌کننده اینجاست که تسهیلات دریافتی دیگر صرف نوسازی خطوط تولید یا پروژه‌های تحقیق و توسعه (R&D) نمی‌شود. بخش بزرگی از نقدینگی صنایع صرفاً برای موارد زیر هزینه می‌گردد:

جلوگیری از زیان عملیاتی لحظه‌ای.

حفظ حداقل سطح فعالیت و پرداخت حقوق.

جبران هزینه‌های ناشی از تورم داخلی تولید.

فشار چهارجانبه بر حاشیه سود تولیدکنندگان
هم‌زمان با بحران نقدینگی، صنایع ایران با یک چهارضلعی فشار روبرو هستند که چشم‌انداز آینده را غبارآلود کرده است: ۱. رکود اقتصادی: کاهش قدرت خرید و افت تقاضا در بازار. ۲. نوسانات ارزی: ناپایداری در تأمین مواد اولیه خارجی. ۳. محدودیت‌های صادراتی: موانع پیش روی ارزآوری بنگاه‌ها. ۴. فرسودگی سرمایه: عدم توان مالی برای جایگزینی ماشین‌آلات قدیمی.

خطر ورشکستگی در کمین بنگاه‌های فاقد مزیت

کارشناسان هشدار می‌دهند که ادامه این روند بدون اصلاح ساختاری در نظام بانکی و اقتصادی، مسیر سقوط را هموار می‌کند. سال‌های پیش رو برای صنایعی که فاقد مزیت رقابتی هستند، می‌تواند سال‌های “بحران بقا” باشد؛ جایی که هزینه‌های مالی از توان تولید پیشی گرفته و خطر ورشکستگی جدی‌تر از همیشه خودنمایی می‌کند.

سخن پایانی اصلاح نرخ مؤثر تأمین مالی و تسهیل دسترسی به منابع اعتباری، تنها راه تنفس دوباره صنایع است. بدون این تغییرات، بخش تولید به جای ثروت‌آفرینی، تنها به توزیع‌کننده زیان تبدیل خواهد شد.