شفاف‌سازی مدیرعامل بنیاد ملی گندمکاران درباره مطالبات معوق کشاورزان

جزئیات پرداخت مطالبات کشاورزان از زبان مدیرعامل بنیاد ملی گندمکاران

علیقلی ایمانی، مدیرعامل بنیاد ملی گندم‌کاران، اخیراً با ارائه آماری از روند خرید تضمینی گندم در کشور، نگرانی‌های جدی را مطرح کرده است. به گفته ایمانی، از ابتدای فصل برداشت تاکنون بیش از ۶ میلیون و ۲۰۰ هزار تن گندم به ارزش تقریبی ۱۳۰ هزار میلیارد تومان از کشاورزان خریداری شده است. این حجم بالای خرید نشان‌دهنده تولید قابل توجه این محصول استراتژیک در کشور است.

وضعیت ناپایدار پرداخت مطالبات کشاورزان

با وجود حجم بالای خرید، چالش اصلی به روند کند پرداخت مطالبات کشاورزان بازمی‌گردد. ایمانی اعلام کرده که تا کنون تنها حدود ۳۱ درصد از کل مطالبات، معادل ۴۵ هزار و ۳۰۰ میلیارد تومان، به گندم‌کاران پرداخت شده است. او با تفکیک دوره‌های زمانی، توضیح داد:

کشاورزانی که گندم خود را در بازه ۵ فروردین تا اول اردیبهشت تحویل داده‌اند، ۷۵ درصد مطالباتشان را دریافت کرده‌اند.

اما برای آن دسته از کشاورزان که محصولشان را از اول اردیبهشت تا ۲۵ خرداد تحویل داده‌اند، تنها ۵۰ درصد مطالبات پرداخت شده است.

نکته نگران‌کننده اینکه، از تاریخ ۲۵ خرداد به بعد، هیچ مبلغی به حساب کشاورزان واریز نشده است.

مدیرعامل بنیاد ملی گندم‌کاران با اشاره به تخصیص اعتبارات آتی، پیش‌بینی کرد که مطالبات کشاورزان برای دوره تا اول اردیبهشت به ۹۰ درصد و برای دوره تا ۲۵ خرداد به ۷۰ درصد افزایش یابد و ۲۵ درصد باقی‌مانده نیز در ادامه پرداخت شود. با این حال، تأخیرهای موجود فشار زیادی به کشاورزان وارد می‌کند.

مجبور به فروش به دلالان: تأثیر بر آمار و امنیت غذایی

یکی از پیامدهای نگران‌کننده این تأخیرها، روی آوردن کشاورزان به دلالان و دامداران برای تأمین نقدینگی ضروری است. به گفته ایمانی، بسیاری از کشاورزان مجبور شده‌اند گندم خود را با نرخی بین ۱۷ هزار و ۵۰۰ تا ۱۸ هزار تومان به دلالان بفروشند. این در حالی است که نرخ خرید تضمینی گندم توسط دولت معمولاً بالاتر است.

فروش گندم به دلالان نه تنها به ضرر کشاورزان است که محصول خود را زیر قیمت واقعی می‌فروشند، بلکه چشم‌انداز دقیقی از میزان گندم خریداری شده توسط دولت را نیز از بین می‌برد. این موضوع می‌تواند بر برنامه‌ریزی‌های آتی دولت در زمینه ذخایر استراتژیک و امنیت غذایی کشور تأثیر منفی بگذارد. تداوم این روند می‌تواند در بلندمدت به کاهش انگیزه کشاورزان برای تولید گندم و در نهایت، به مشکلات بزرگ‌تری در تأمین نان کشور منجر شود.